|
|
Het stond al een tijdje op mijn to-cook lijstje om zelf geroosterd buikspek te maken. Zelf eet ik geen varkensvlees dus moest ik iemand vinden die het geroosterd buikspek voor me op ging eten. Natuurlijk maakte Douwe hier graag gebruik van, maar 2 kilo buikspek in je eentje opeten is ook weer zo wat. Hij besloot dus om het mee te nemen naar een honkbalwedstrijd. De mannen in zijn team weten wel wat lekker eten is en zijn dus dankbare proefpersonen. En zo ging ik aan de slag. Op zaterdagochtend. Al na een kwartier kwam er een heerlijke geur uit de oven. Toen het geroosterd buikspek klaar was kon ik mezelf amper bedwingen. Uiteindelijk heb ik toch stiekem een broodje gegeten. Met alle gevolgen van dien (mijn darmen kunnen geen varkensvlees verdragen). Boeiend, ik was die middag toch thuis. Ik heb er in ieder geval intens van genoten. Hoe slecht mijn buik ook reageert, ik blijf varkensvlees onwijs lekker vinden. Geroosterd buikspek kun je eten als avondmaaltijd met rijst of noodles, maar is nog lekkerder op een broodje. Sappig, mals, krokant en met een heerlijke marinade. Ik kreeg van de mannen van het honkbalteam in ieder geval een herhalingsverzoek. Een goed teken dus. Die herhaling komt er zeker! Lees verder
Ziet deze tagliata met balsamicostroop en Parmezaanse kaas er niet feestelijk uit? Als je weleens in Italië bent geweest zul je dit heerlijke vleesgerecht waarschijnlijk wel herkennen. Je komt het daar namelijk overal tegen. Ik at voor het eerst tagliata toen Douwe en ik tijdens onze roadtrip door Toscane in Montepulciano waren. Het was die dag ontzettend heet, dus we aten pas om 22:00. Flesje Nobile di Montepulciano erbij (sindsdien één van mijn favoriete wijnen) en een beetje over de Toscaanse heuvels staren. Ik was op dat moment intens gelukkig. Eenmaal thuis heb ik de tagliata met balsamicostroop en Parmezaanse kaas regelmatig op tafel gezet. De ene keer maak ik het klaar in de grillpan en de andere keer steken we de barbecue aan. Dat laatste heeft mijn voorkeur. Ik houd nou eenmaal enorm van barebcueën. Wel the real deal met houtskool dan hé. Dat geeft net dat beetje extra smaak aan het gerecht. Kies voor vlees van goede kwaliteit en bij voorkeur entrecôte of ribeye. Daar zit door het vetrandje extra veel smaak aan. Iedere keer als ik naar de foto kijk begin ik te watertanden. Is het al tijd om de barbecue aan te steken?
Mijn god, wat ben ik aan het genieten van het zonnetje. Ik heb momenteel enorm de zomer in mijn bol. Toen ik gister uit mijn werk kwam ben ik meteen het terras opgedoken. Hapjes en een glaasje bubbels erbij en ik was intens gelukkig. Waren alle dagen maar zo… Als het mooi weer is maak ik vaak een maaltijdsalade klaar. Deze Thaise salade met biefstuk is één van mijn favorieten. Fris, zoet en tegelijkertijd lekker hartig. Daarnaast is hij ook nog eens lief voor je lijf. Geen gluten, weinig koolhydraten en boordevol vitamines. En dat voor iemand die eigenlijk nooit op dat soort dingen let. Ik houd zelf trouwens heel erg van rood vlees. Als ik ergens steak ga eten bestel ik hem meestal medium-rare. Vind je het vlees op de foto te rood, dan kun je het ook gewoon iets langer bakken. Dat is een kwestie van smaak. Laten jullie het weten als je hem gemaakt hebt? Vind ik leuk!
O guys, wij aten gister zo lekker! Toen ik van tafel ging was ik intens gelukkig. Of eigenlijk toen ik aan tafel zat, want van het feit dat mijn eten op was werd ik minder gelukkig. Wie had ooit kunnen bedenken dat zoete aardappel, truffelmayonaise en feta zo een goede combinatie is. We hebben de hele plank (voor minimaal 4 personen) met zijn tweeën leeggegeten. Daarbij aten we een stukje gegrilde zalm en een salade met gegrilde groenten. Glaasje witte wijn (Müller Thurgau, jammie!) on the side en we hadden een feestmaal. Ik kreeg er een fijn zomers gevoel bij. Het enige wat ik miste was, zoals zo vaak in Nederland, het zonnetje. De zoete aardappelfriet met truffelmayonaise is lekker bij de borrel, de barbecue of, zoals wij deden, met vis en een salade. Dit gaat bij ons vaker op tafel komen. Doe mij maar nog zo’n plankje!
Hoera! De witte asperge is weer verkrijgbaar. Eindelijk :). In huize Savory Sweets staat in het voorjaar het witte goud regelmatig op tafel. Douwe kun je ervoor wakker maken en ik vind ze ook ontzettend lekker. Jammer dat het aspergeseizoen zo kort is. Van mij mogen ze het hele jaar door verkrijgbaar zijn. Nu ze weer in het seizoen zijn, neem ik het er flink van. Afgelopen week stonden ze al 2 keer op het menu. En dat is heel wat voor iemand die eigenlijk nooit hetzelfde eet. Ik combineer asperges het liefst met vis. En met een romige saus (hallo hollandaisesaus!). Dus bij hierbij mijn favoriete aspergegerecht: “witte asperges met hollandaisesaus en gerookte zalm”. En een gepocheerd ei. En Hollandse garnalen. Ik krijg al trek als ik naar foto kijk. Driemaal raden wat er vanavond weer op mijn bord ligt! 
In India weten ze wel wat lekker eten is. Kruidige curry’s, naanbrood en pittige kip. I love it! De grootste smaakmaker in de Indiase keuken is garam masala. Garam masala betekent letterlijk “heet kruidenmengsel” en is in India wat de ras el hanout in de Arabische keuken is. Er zijn in India honderden, zo niet duizenden, varianten te vinden. Elke familie heeft zijn eigen recept dat wordt overgegeven van moeder-op-dochter. Ingrediënten die vaak te vinden zijn in de garam masala zijn laurier, koriander, gember, komijn, paprika, kaneel en kardemom. Gelukkig kun je garam masala in Nederland gewoon in de supermarkt kopen en hoef je niet na te denken over de samenstelling. Kip tikka masala is een kruidig gerecht dat tegelijkertijd heerlijk zacht is. Wij (mijn vriendin en ik) aten dit kruidige kipgerecht voor we naar onze softbaltraining moesten. Mijn trainer vindt het af en toe nodig om een conditietraining in te lassen en daar heb je wel wat energie voor nodig. Als ik de “ladder” en de pionnen klaar zie staat weet ik meestal al hoe laat het is. Tijd voor spierpijn. Achteraf gezien was het allemaal niet nodig. Na 5 minuten begon het keihard te plenzen en daarna is het niet meer gestopt met regenen. Stiekem was ik daar wel blij om, want conditietraining behoort absoluut niet tot mijn favorieten. We zijn weer naar huis gegaan en we hebben daar een fles wijn open getrokken. Ook gezellig. Dit keer hield ik in plaats van spierpijn een lichte hoofdpijn over aan de “conditietraining”. Dat is weer eens iets anders!